...Դաշտն էր դեմը, փռված էր նա` շառագունած ու արևուն,-
Ու հետևում, ճամբի վրա հսկա քաղաքն էր երևում:
Ծո՜յլ նազանքով, իրիկնային արևի տակ անփույթ փռված`
Պսպղում էր քաղաքը հին` հազարերանք մի զանգըված:
…Մայր էր մտնում իրիկնային արևը` թէժ լույսով վառված:
Ու անվհատ կռւում էին ամբոխները խելագարված:
...Խենթ երգելով, կրակելով նրանք անցնում էին առաջ-
Ու թշնամին փախուստ տուեց` ահաբեկված ու վտարված:
...Եկան իրենք, կռուով, երգով գրաւեցին կայանը մեծ-
Իսկ թշնամին փախուստ տուեց ու քաղաքում պատսպարուեց:
Սպասում են իրենք հիմա, որ մինչև լույս հանգստանան-
Ու առաւօտ դուրս գան նորից և քաղաքի վրա գնան: 
...-Պիտի երթան առա՜ջ հիմա, պիտի առնեն քաղաքը մեծ,
Պիտի թափե՜ն նրա վրա հազարամեայ մաղձը իրենց:
Քանդե՜ն պիտի ու աւերեն, տեղը փոշի՜ պիտի փռեն-
Հազարամեայ քաղաքը այդ քանդե՜ն պիտի ու աւերեն:
Այրե՜ն պիտի, խելագարված պիտի պարե՜ն հրդեհներում,
Ու կարմրավառ կրակ ու կայծ պիտի փռեն երկրի հեռուն:
...Դէմը դաշտն էր անծայրածիր, ուր մշուշ էր արևագույն,
Ու մշուշում շոգիացող, առաւօտի մարմանդ միգում,
Կրկէսի պես մի վիթխարի, խայտաբղէտ, խայտանկար-
Եզերքի մոտ ճանապարհի երևում էր քաղաքը քար...